در سجدهء شكر مذكور شد . و اقلّ آنچه جايز است كه در هر يك ازين دو سجده گفته شود و اكتفا به آن كند آنست كه سه مرتبه شكرا شكرا بگويد . و در بعضى روايات مذكور است كه سجدهء شكر را بعد از نافلهء مغرب بجا بايد آورد ، و در بعضى ديگر آنكه قبل از نافله بايد كرد . مترجم گويد : « ببايد دانست كه مترجم « اربعين » - أدام اللَّه ظلاله الى يوم الدّين - در حاشيهء كتاب « جامع عبّاسى » در مبحث نماز سنّتى ايراد كرده است كه علّامه در « منتهى » آورده است كه سجدهء شكر نماز مغرب مىبايد بعد از فراغ از چهار ركعت نافلهء آن به عمل آيد چنانچه در كتاب مذكور است به واسطهء آنكه شيخ از حفص الجوهرى روايت كرده است كه امام رضا - عليه التحيّة و الثّناء - با ما نماز گزاردند و بعد از ركعت هفتم سجدهء شكر كردند ، پس گفتم به او عليه السّلام كه پدران شما بعد از ركعت سيّم كه بعد از فريضه باشد سجده مىكردند ، امام عليه السّلام فرمودند : ما كان احد من آبائى سجده الّا بعد السّبعة ، يعنى : « هيچ كس از پدران من سجدهء شكر نكردند الّا بعد از ركعت هفتم » كه بعد از فراغ از نافله باشد ، نهايتش اين حديث ضعيف است ، و جهم بن الجهم روايت كرده است كه ديدم امام موسى عليه السّلام را كه بعد از ركعت سيّم كه آخر فريضه است سجده كردند ، گفتم : جان من فداى تو باد ديدم كه بعد از سه ركعت فريضه سجده كرديد ؟ حضرت فرمودند : ديدى ؟ گفتم : بلى ديدم ، فرمودند كه : لا تدعهما فانّ الدّعاء فيهما مستجاب ، يعنى : « وامگذار آن را كه دعا در آن مستجاب است » ؛ و ظاهر اينست كه سجدهء مذكور سجدهء شكر بوده - و اللَّه أعلم بحقيقة الامور » . و بعد از آنكه فارغ شدى از سجدهء شكر برخيز از جهت دو ركعت نماز غفيله ، و بخوان در ركعت اول بعد از حمد : وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ * فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ